از اين رو قاصد مرگ خود را در برابر انواع دردها و رنجها خوار و ذليل نكرده است ! » اين اشعار به طورى كه در ( ج 1 / 227 ) كتاب زهر الآداب ، آمده است ، چنين است : هكذا فلتكن منايا الكرام * بين ناى و مزهر و مدام بين كأسين اورثاه جميعا * كأس لذاته و كأس الحمام يقظ فى السرور حتى أتاه * - قدر اللّه - حتفه فى المنام و المنايا مراتب يتفاضلن * و بالمرهفات موت الكرام لم يذل نفسه رسول المنايا * بصنوف الأوجاع و الأسقام هابه معلنا فدبّب إليه * فى ستور الدجى بحدّ الحسام « مرگ بزرگان ( ! ) اين چنين است ، ميان نى ، موسيقى و شراب ، بين دو كاسه كه همگى ، هم كاسهء لذّتها و هم كاسهء مرگ بر او عزادار است ، بيدار و در حال خوشى به سر مىبرد كه تقدير الهى آمد و خواب مرگ او را ربود ! مرگها درجات و مراتب متفاوتى دارند ، مرگ بزرگان از امتياز راحتى و خوشيها برخوردار است . قاصد مرگ ، با انواع دردها و رنجها خود را مواجه نديد ، آشكارا از او بيمناك بود ، از اين رو در پشت پردهء ظلمت شب ، با شمشيرهاى تيز بر او حمله برد ! » شاعر در مرثيهء او اين اشعار را سروده و در آن ، به خوبى هرزگى و بىبندوبارى او را تجسّم بخشيده است « براستى وقتى مرگ او را فرا گرفت كه او ميان كاسه‌هاى شراب ، آلات موسيقى و طرب بود ، در حالى كه بيماريها و دردها بدن او را ( قبلا ) به ذلّت نكشيده بود امّا شمشيرها روح او را در حالى گرفتند كه جز اندك زمانى تلخى درد را نچشيد . » پيش از آن ، شعرا در فقدان پادشاهان از آن رو مرثيه مىگفتند كه امّت آنها و محبت آنها را از دست داده